Artikel 02 – NRC HANDELSBLAD – 14 oktober 1993

Tipon Beef in sojasaus

door: Fred Backus

‘De Chinees’ was vroeger vooral gericht op de Nederlandse smaak: haaivinnensoep, nasi, gekookte specieboontjes. Chinezen zelf zag je er nooit een maaltijd gebruiken. Die tijd is voorbij. De Nouvelle Cuisine kreeg hier invloed en een nieuwe groep Chinese emigranten uit Hong Kong ging koken voor zichzelf. Onder onwaarschijnlijk mooie namen gaat een eetcultuur schuil die mijlenver afstaat van Koe Lo Yuk of Bami speciaal. Het lekkerste Chinese restaurant van Nederland waar Chinezen eten.

Ik zit een beetje in mijn maag met mijn onderwerp. Een Chinees in Maastricht, nota bene de beste! Zijn naam noemen houdt automatisch in de andere diskwalificeren, en dat is in het Maastrichtse horeca-wereldje levensgevaarlijk. De gastronomische journalist Pieter Tazelaar ervoer dat onlangs nog aan den lijve, nadat hij zich in “de Limburger” enigszins had uitgelaten over de afnemende kwaliteit van de veel te dure hapjes op het jaarlijkse Preuvenemint. Door vrienden en kennissen werd hij in de stinkende baklucht op het Vrijthof ten overstaan van de slepende menigte volstreek genegeerd. Tazelaar weet wel van wanten. Hij was het die mij na de nodige onderbouwde adviezen van allerlei Maastrichtenaren deed besluiten tot een maaltijd bij Wen-Chow, de Chinees ?tegenover het station? oftewel aan de spoorweglaan. “Je vindt in de wijde omtrek geen betere”, aldus Tazelaar, “en misschien zelf in Amsterdam niet.” Deze uitspraak werd min of meer bevestigd door een journalist van Omroep Limburg die enkele jaren geleden in de trein tussen Wenen en Boedapest aan een Chinese medepassagiervertelde dat hij uit Maastricht kwam en vervolgens te horen kreeg: “Weet je dat daar het beste Chinese restaurant van Nederland zit? Tegenover het station!”

Ik kende Wen-Chow niet. De zeldzame keren dat ik een afhaal-Chinees mee naar huis sleepte koos ik voor ‘Pom Lai’ op het O.L. Vrouweplein, want lekker dichtbij en kwalitatief, in vergelijking tot wat ik van Chinezen gewend was, niet eens zo slecht. Kennissen die er ook kwamen spraken vanwege de vriendelijke bediening altijd over ?Ome Pom? en ‘Tante Lai’ maar sinds kort hanteren zij de naam ‘Pom Mai’, nadat een bezoeker na gedane maaltijd een rijstkorrel op tafel had zien kruipen. Sinds ruim een jaar biedt ‘OriĆ«nt Express’ aan de Maasboulevart een verassend maar duur afhaal-alternatief. Het restaurant behoort tot de Mandarin-keten, en heeft ongetwijfeld het mooiste uitzicht van alle Chinezen in de omgeving.

Wen-Chow heeft zich toegelegd op specialiteiten uit Kanton en uit de provincie See-Chuang. De aanbeveling om voor dit restaurant te kiezen gingen steevast gepaard met de opmerking: “Chinezen uit de stad gaan daar ook eten, dus…” Of die Chinezen uit de stad komen, weet ik niet, want ik heb me ook laten vertellen dat Maastricht nogal eens wordt aangedaan door allerlei Chinese restauranthouders uit den lande die regelmatig naar Luxemburg afreizen om daar hun geld te deponeren op een belasting-technische gunstige Chinese bank. Maastricht is voor hen de eerste (of de laatste) Chinese-stad omdat het verschijnsel ‘Chinees’ in het Waalse achterland nauwelijks is doorgedrongen. Wen-Chow is onlangs verbouwd. Het bekende China-Town interieur met de repeterende bordeaux-rode dynamarythmic’s en beschilderde lampionnetjes is vervangen door strakke witte wanden met enkele grote spiegels en een eveneens strakke donkerbruine lambrisering. Er zijn geen apart afgescheiden eethoekjes meer, geen aquaria. Wel staat er op de bar een knots van een kom met goudkleurige sluierstaarten. Midden in de niet echt grote ruimte staan enkele ronde tafels met handige draaiplateaus. De menukaart laat in een oogopslag zien dat Wen-Chow andere pretenties heeft dan de doorsnee-Chinees. De bekende nasi- en bamigerechten zijn nog wel te bestellen, maar staan min of meer als ondergeschoven kindjes helemaal achterin de menukaart vermeld. Mijn tafelgenoot en ik kozen na overleg met een vriendelijke ober/mede-eigenaar voor een ‘representatief menu’ van 35 gulden per persoon. Het bestond uit vier Tim San voorgerechten te weten: kleine Chinese loempia’s (met een enkele garnaal); bamboe loempia’s; gestoofde garnalen in een licht-zalmkleurig omhulsel van deeg, en gestoofde stukjes varkensvlees, eveneens met garnalen en eveneens verpakt als licht-zalmkleurig balletjes. Een en ander te gebruiken met een daarbij geserveerd pittig sausje. Als hoofdgerecht had Wen-Chow voor de afgesproken prijs voor ons in petto: Kantonese Tjap Tjoy en Tipon Beef in Soja Saus (met knoflook en peper), samen opgediend met een kom witte rijst.

Geheel tegen de regels in hebben we geen Chinese thee gedronken, maar ordinair Nederlands bier. Dat heeft het genot niet moge onderdrukken. Bij “de beste Chinees van Nederland in Maastricht” was het voor zowel mijn tafelgenoot al voor mij, verrukkelijk eten. Min of meergewend aan het wegmieteren van stukken plastic-ham die doorgaans als te klein hoofddeksel over een kantineschotel liggen, wist ik niet wat ik proefde toen achter elkaar de verschillende exquise hapjes op tafel waren gezet. Derhalve vind ik het ook verschrikkelijk moeilijk om er in gastronomisch jargon over uit te wijden. Ook mijn tafelgenoot kwam niet verder dan de vaststelling: “het is werkelijk heel apart heerlijk”. Een Coupe Wen-Chow en een Cocktail Hong Kong waren de niets met Chinees eten te maken hebbende ijsgerechten waarmee we ons onderzoek hebben afgerond.

Bron:
NRC HANDELSBLAD
Door: Fred Backus

vorige pagina